In plaats van vrolijk te worden van kinderen met de slappe lach en de vrolijke levendigheid in huis, voelde alle geluiden en alles wat me gevraagd werd als een zware last.
Gisteren voelde ik me ik ronduit somber. Ik vergat al mijn afspraken en kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Ik wilde door de grond zakken. Een gevoel van totale chaos nam het bijna van me over. Ik had ‘mezelf’ niet onder controle.
Ik voelde me echt neerslachtig. Dat is niet gewoon bij mij, maar soms… Ik dacht, vast weer de hormonale cyclus en de vergeetachtigheid van ADD om mijn schuldgevoel te verzachten en de bui een verklaring te geven. Maar daar heb ik niets aan. Het helpt me niet.
Pas in de avond, nadat ik al onvriendelijk had gedaan tegen iedereen die naar mijn idee teveel van mij verlangde, ging ik de rust opzoeken en even naar binnen keren. Het duurde maar enkele minuten.
Ik ging enkel mijn adem waarnemen, niets veranderen en mijn lichaam waarnemen. Voelen wat zich in mijn lichaam afspeelde. Het voelde als een soort uiteenvallen, totaal controle-verlies. Een soort paniekerig gevoel bij het toelaten ervan. Er kwamen kort tranen.
Daarna opluchting. Het klaarde op. Nog even gevoeld, is er niet nog meer om te doorvoelen? Dieper? Ga ik niet weg van iets? Moet ik niet nog een heel proces door nu? Maar het sombere gevoel was weg. Een glimlach op mijn gezicht.
Iedere keer dat ik me zo voel is een les. Ik ben nu dankbaar voor die overduidelijke negatieve gevoelens. Zelfs dat het zo lang duurde. Volgende les is duidelijk: iets eerder stilstaan en de negativiteit van het verstand voelend waarnemen. Het is een cadeautje.
Volop Adem 
Hallo, dat gevoel ken ik, en ook ik vergeet op het moment dat ik me somber of depressief voel dat het met thuiskomen bij jezelf overgaat.
LikeLike