Acceptatie dat je het vervullen van je verlangen niet kunt afdwingen bij een ander – en dat je de ander niet kunt veranderen – is niet altijd makkelijk. Zeker wanneer het om onze ouders gaat. Hoe ga je om met een onvervuld verlangen naar je ouders? En wat gebeurt er wanneer je ontdekt dat een deel van jezelf nog steeds verlangt naar goedkeuring, erkenning of waardering?

Verlangen

In familieopstellingen vraag ik geregeld aan iemand om deze zin uit te spreken:

“Ik neem dit verlangen, ook al krijg ik het niet. Het is míjn verlangen.”

Met andere woorden: ik mag dit verlangen ervaren en erkennen, maar ik kan de vervulling ervan niet afdwingen bij een ander. Het is mijn onvervulde verlangen, dus het is mijn werk.

Ook onze vader en moeder hebben hun eigen verleden. Zij doen wat ze op dat moment het beste kunnen binnen hun vermogen, al zie je het liever anders of is het soms moeilijk te begrijpen. Het enige wat jij kunt doen, is jezelf geven waar je zo naar verlangt.

Dat geldt net zo goed voor mijzelf. Ik deel graag mijn ervaring van gisteren met je, in de hoop dat het je inspireert om te onderzoeken hoe dit bij jou werkt.

Een pijnlijk maar verhelderend inzicht

Gisteren werd mij in een kort moment pijnlijk duidelijk waarom ik bepaald werk steeds uitstel. De oorzaak bleek te liggen in een verlangen richting mijn moeder – iets wat op het eerste gezicht niets te maken leek te hebben met het uitstelgedrag waar ik last van had.

Om dit uit te leggen, eerst een korte insteek: iedereen heeft naast zijn fysieke familie ook een soort innerlijke familie. Dit zijn de interne stemmen of ‘delen’ die je vertellen wat je wel of niet moet doen. Deze innerlijke delen zijn het lang niet altijd met elkaar eens.

Bij mij meldde zich gisteren zo’n conflict. Aan de ene kant was er een deel dat herinnerde aan de taken van die dag. Aan de andere kant riep een ander deel: “Nee joh, geniet van het mooie weer! Neem lekker een middagje vrij om in de tuin te werken.”

Ik koos ervoor om naar dat laatste deel te luisteren. Later die dag werd ik boos op mezelf: ik had immers wéér mijn werk uitgesteld.

In dialoog met mijn uitstelgedrag

Ik besloot bewust een dialoog aan te gaan met dit deel. Vanuit mijn nieuwsgierige zelf verplaatste ik mijn aandacht naar het deel dat liever werk uitstelt.

Het gesprek nam al snel een onverwachte wending. Het deel dat mijn werk uitstelt, bleek bang te zijn voor de afkeurende houding van mijn moeder. Toen ik vroeg wanneer dit gevoel eerder speelde, kwamen er vroege herinneringen naar boven. Dit deel is in feite een klein meisje dat simpelweg de goedkeuring van haar moeder wil. De tranen stonden in haar ogen.

Als volwassene praatte ik met haar. Ik begreep haar.

Ik weet dat ik mijn moeder niet kan veranderen. Zij doet – en deed – altijd wat volgens haar het beste was binnen haar vermogen. Die acceptatie blijft soms een uitdaging, maar wat ik wél kan doen, is dit kleine deel in mijzelf zien. Ik kan haar de waardering en erkenning geven waar ze zo naar verlangt, in plaats van haar af te keuren of weg te duwen. Ze wil alleen maar gehoord en gezien worden.

De innerlijke familie

Zo heb ik naast dit deel onder andere een criticus, een pleaser, een clown, een rebel, een chaoot en een braaf meisje in mij. En zo heeft iedereen een hele innerlijke familie. Al deze delen willen gehoord worden en proberen me op hun eigen manier te beschermen. Als je ze beter leert kennen, zie je hoe waardevol ze zijn.

Mij helpt dit inzicht enorm om mijn uitstelgedrag beter te begrijpen en mezelf minder snel te veroordelen. Het geeft me de ruimte om dat deel gerust te stellen zodra ik mijn werkzaamheden weer oppak. Alleen ik kan mezelf immers geven wat ik nodig heb: goedkeuring en waardering.

Plek in het systeem

Mijn moeder accepteren zoals ze is, lukt het beste op momenten dat ik helemaal bij mezelf ben – zonder dat de verschillende innerlijke delen het overnemen. Vanuit mijn liefdevolle, wijze zelf – dat géén beschermingsmechanisme is, maar mijn authentieke kern van waaruit ik al die delen kan liefhebben – ontstaat het inzicht dat een ander ook alleen maar handelt vanuit delen die proberen te beschermen wat gekwetst kan worden. Dan kan ik met een zachte en begrijpende blik naar mezelf én naar de ander kijken. Dat blijft een dagelijkse beoefening.

Daarbij is één ding essentieel: dat ik mezelf niet boven mijn moeder plaats, alsof ik het beter weet. Zodra ik dat doe, sta ik systemisch gezien niet meer op mijn eigen plek binnen mijn externe familie. En dat is de plek waar minachting en bitterheid op de loer liggen.

Door mijn eigen verlangens te dragen en mijn innerlijke kind te geven wat het nodig heeft, kan ik mijn moeder laten wie ze is – en rustig op mijn eigen plek blijven staan.

Herken je bij jezelf ook wel eens zo’n innerlijk deel dat je weerhoudt om stappen te zetten? Misschien schuilt er onder je uitstelgedrag, boosheid of perfectionisme wel een verlangen naar erkenning, goedkeuring of iets anders wat je vroeger hebt gemist.

Wil je onderzoeken wat er bij jou onder een bepaald patroon of verlangen schuilgaat? In coaching kunnen we samen kijken naar de verschillende delen in jou, naar wat ze nodig hebben en waar je steeds tegenaan loopt.

Je bent welkom om contact met me op te nemen voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.

Liefs,

Marloes