Hoi! Ik heb je beloofd ook met je te delen als het even niet zo lekker loopt. Nou, tekst genoeg, want de afgelopen tijd liep het even niet zo lekker.
Het kabbelde al een tijdje wat. Ik miste de levenslust, de energie en het enthousiasme die ik ook van mezelf ken. En daar kwamen somberte, nukkige buien en onzekerheid bij. Wat was er aan de hand? Hormonen, overgang? Misschien. Maar wat had het me verder te vertellen?
Ik ben op zelfonderzoek uitgegaan. Niet door de somberte helemaal in te duiken om mezelf te analyseren en te begrijpen, maar door waar te nemen.
Eerst weer even bij mezelf komen. Voelen dat ik er ben en mezelf eraan herinneren dat ik mezelf als vertrouwde basis kan ervaren, ook als het even niet zo lekker gaat. Vandaaruit naar de situatie kijken.
Maar wacht eens even. Als ik me richt op mezelf en de somberte daardoor wat naar de achtergrond verdwijnt, ga ik er dan niet omheen? Ben ik mijn nare gevoelens dan niet aan het negeren?
Ik probeerde het te begrijpen, met mijn verstand. Maar ondertussen merkte ik dat juist het uiting geven aan mijn emoties ervoor zorgde dat ik ze echt ging voelen en er ruimte aan kon geven. Met ademwerk, dans, stemwerk, uitspreken in deelrondes, pratend met dierbaren, huilend en knuffelend.
En daardoor voelde ik weer liefde voor mezelf, ook voor mijn geworstel met somberte en nare gevoelens. Dan kon ik mezelf eraan herinneren: hé lieverd, soms is het gewoon even zo. Ook dit gaat weer voorbij. Zonder mezelf ook nog eens vast te zetten met schuldgevoelens, schaamte of onzekerheid.
En precies in deze periode gebeurde nog iets. Ik voel mijn lichaam meer dan ooit. De subtiele tintelingen door mijn hele lijf. Als ik eran denk en het even niet voel, breng ik mijn aandacht er weer naartoe. net als met de ademhaling. Soms ben ik er alert op en voel ik even hoe het met mijn ademhaling is. Wat een verschil met alleen maar nadenken over wat er allemaal aan de hand was.
Ik was in deze periode bij een bijeenkomst waar we meer ruimte gaven aan onze stem en de stem van ons hart. Er zat een koppig, dwars en wat ontevreden deel in mij dat zich wilde laten horen. En niet zo’n beetje ook. De klanken om me heen waren veel te soft, vond het. Dit deel wilde luider, uit de toon van de groep, doen waar het zelf zin in had. Maar ja, dat kon toch niet? Ik moest me aanpassen, anders zouden mensen me vast raar vinden.
En daar zat precies het probleem. Dit deel had zich vroeger niet gezien en gehoord gevoeld. Het moest zich netjes gedragen, niet gek doen, niet anders zijn dan anderen. En nu deed ik zelf precies hetzelfde! Ik keurde het af en zei dat het zich maar moest aanpassen.
Ik wist het eigenlijk allemaal wel, maar toch lukte het me niet om het de ruimte te geven. Tot ik me uitsprak in de groep. En weet je wat er toen gebeurde? Er was zoveel herkenning! Andere vrouwen herkenden wat ik vertelde en namen daardoor zelf ook meer ruimte in. Het werd een luid feest van herkenning.
Dat raakt me iedere keer weer. Je denkt soms dat je de enige bent die ergens mee worstelt, die zich inhoudt of bang is om raar gevonden te worden. En dan blijkt dat anderen precies hetzelfde kennen. Door het te delen, ontstaat er ruimte. Voor jezelf én voor de ander.
Je klein houden en aanpassen helpt niemand. Delen wel. Al is het maar door hardop uit te spreken wat je normaal gesproken voor jezelf houdt. Je hoeft het niet op te lossen, je hoeft geen advies te hebben en je hoeft ook niet met een groot verhaal te komen. Soms is het al genoeg om iets van jezelf te laten zien en te merken: hé, ik ben niet de enige!
Na die bijeenkomst ben ik thuis zelf met ademwerk aan de slag gegaan. Geluid maken, stampen, gekke bekken trekken, schudden met mijn lijf, met mijn voeten stampend op de muziek. Wat was dat lekker! Ik voelde mijn hele lichaam. Alles tintelde, alles leefde. Zonder verhalen, zonder dat ik hoefde te begrijpen waarom ik deed wat ik deed.
En daar was-ie weer: mijn enthousiasme. Mijn energie. Inspiratie, ideeën, levenslust.
Prima dat we ons aanpassen. Maar soms is het nodig om even ruimte in te nemen en de controle los te laten. Om te luisteren naar je eigen lichaam en je eigen behoeften. Om te voelen wat er werkelijk in je leeft, ook als dat niet netjes, mooi of passend is. Dan ontdekken we weer wat gezonde aanpassing is en waar we onszelf tekortdoen.
Want wat houden we veel in! We slikken woorden in, houden onze adem vast, maken ons kleiner of doen alsof er niets aan de hand is. We praten over werk, vakantie, school, regelzaken, over anderen, de toekomst of het verleden. Allemaal prima, maar soms missen we het echte contact. Met onszelf en met elkaar.
Wat zou er gebeuren als we daar eens ruimte voor maken? Als we niet alles hoeven op te lossen of te begrijpen, maar mogen voelen, bewegen, onze stem laten horen en delen wat er in ons leeft?
En met ruimte innemen bedoel ik niet dat je uit volle borst moet zingen of als een wilde door de ruimte moet stampen. Het gaat erom dat je mag onderzoeken wat voor jóú klopt. Misschien is dat juist eens wat meer geluid maken, lekker bewegen of je lichaam volgen. Misschien is het voor jou al heel wat om hardop te zeggen wat je voelt, je adem wat meer ruimte te geven of iets te delen wat je normaal gesproken voor jezelf houdt.
Je hoeft niet uitbundig te zijn. Je hoeft niets te bewijzen. Je mag ook voorzichtig zijn, het spannend vinden, weerstand voelen of eerst eens rustig kijken. Alles mag mee. Ik neem je mee, bied een veilige bedding en daag je hier en daar een beetje uit.
Ik ga een vrouwengroep starten. Een ochtend waarin we even weg zijn van alle aanpassingen, verwachtingen en schaamte. Waarin we op reis gaan in onze innerlijke wereld, met ademwerk, lichaamswerk, systemisch werk, stem en beweging. Waarin we onderzoeken wat er in ons leeft en daar ruimte aan geven. En waarin we ook met elkaar delen, zodat we kunnen ervaren hoeveel herkenning en verbinding dat kan geven.
Niet omdat we iets moeten worden of omdat er iets mis met ons is. Maar juist om meer verbinding te voelen met onszelf, met elkaar en met de levenslust die soms wat op de achtergrond is geraakt.
De vrouwengroep zal plaatsvinden op doordeweekse ochtenden. De precieze data en welke ochtenden het worden, volgen nog.
Laat het vast weten als je interesse hebt en welke ochtenden je kunt. Dan kan ik er wellicht rekening mee houden: marloesvanbrugge@gmail.com
Ik heb er zin in!
Liefs, Marloes